Ως άνθρωπος με εθελοντική δράση, με ανησυχεί η προσπάθεια απαξίωσης της σημασίας της εθελοντικής προσφοράς και της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.
Διερωτώμαι πόσα κοινωφελή έργα σε Δήμους και Κοινότητες, ακόμα και Κρατικά, δεν θα είχαν ολοκληρωθεί χωρίς τη σημαντική συμβολή ιδιωτικών χορηγιών. Επί της Προεδρίας μου στην Επιτροπή Κοινωνικής Πρόνοιας του Δήμου Λεμεσού συστάθηκαν κοινωνικά προγράμματα, η λειτουργία των οποίων στηρίζεται μερικώς ή αποκλειστικά σε χορηγίες και στον Εθελοντισμό. Ένα εξ αυτών είναι και το Κοινωνικό Παντοπωλείο, το οποίο διαχρονικά λειτουργεί σε αποκλειστικά εθελοντική βάση, με τη συνδρομή ατόμων και εταιρειών.
Δεδομένων των πιο πάνω, θεωρώ ότι η ισοπέδωση που επιχειρείται σε σχέση με τη λειτουργία του Ανεξάρτητου Φορέα Κοινωνικής Στήριξης-ΑΦΚΣ είναι λανθασμένη και χαίρομαι γιατί πολλοί είναι υπέρμαχοι της συνέχισης της λειτουργίας του. Ο ΑΦΚΣ συστάθηκε βάσει Νόμου και οι πρόνοιες του διασφαλίζουν την ορθή λειτουργία του. Αν η Βουλή θεωρεί ότι το θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας του ΑΦΚΣ χρήζει βελτίωσης, στο χέρι της είναι να νομοθετήσει αλλαγές.
Ενδεχόμενη απόφαση κατάργησης του ΑΦΚΣ σημαίνει ταυτόχρονα τη στέρηση οικονομικής βοήθειας σε χιλιάδες φοιτητές που πραγματικά την χρειάζονται για να ξεκινήσουν ή να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Η καχυποψία ότι πίσω από κάθε εισφορά κρύβεται αντάλλαγμα είναι απαράδεκτη και οδηγεί στην υπονόμευση θεσμών που στηρίζουν την κοινωνία. Ουαί και αλίμονο αν η ιδιωτική προσφορά για κοινωφελείς σκοπούς θεωρείται ύποπτη. Μια τέτοια προσέγγιση τείνει να απαγορεύσει καθολικά τις ιδιωτικές χορηγίες και να επιβαρύνει τον Κρατικό προϋπολογισμό, γεγονός καταστροφικό για την ποιότητα της Κοινωνίας. Είναι αυτονόητο ότι οποιαδήποτε ιδιωτική χορηγία στοχεύει σε αντάλλαγμα θα πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά και θεωρώ ότι η Πολιτεία διαθέτει ανάλογους μηχανισμούς.
Προσωπικά νιώθω περήφανη για τα αλτρουιστικά αισθήματα του λαού μας, κάτι που αποδείχθηκε περίτρανα την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Ας μην τα λαβώσουμε. Εύη Τσολάκη