Ζούμε σε μια εποχή όπου οι λέξεις “αξίες” και “εμπιστοσύνη” ακούγονται συχνά και εύηχα. Ωστόσο, μοιάζουν να σημαίνουν όλο και λιγότερα.
Υποσχέσεις που δίνονται εύκολα. Συμπεριφορές που αλλάζουν κατά το δοκούν, με γνώμονα το συμφέρον. “Αλήθειες” που χωράνε σε μια λεζάντα στα κοινωνικά δίκτυα και λησμονούνται στο επόμενο σκρολάρισμα.
Και κάπου εκεί γεννιέται και θεριεύει η μεγάλη φθορά, όχι μόνο στη σχέση μας με τους άλλους ή με την κοινωνία, αλλά και στη σχέση μας με τον ίδιο μας τον εαυτό.
Γιατί η εμπιστοσύνη δεν είναι συναίσθημα. Είναι έννοια που στηρίζεται στη συνέπεια.
Και οι αξίες δεν είναι δήλωση. Είναι πράξη, ειδικά όταν μπορεί να μη μας βολεύουν.
Σώζεται η παρτίδα;
Ναι! Αλλά όχι με βαρύγδουπα λόγια.
Σώζεται με μικρές, καθημερινές πράξεις ή παραλήψεις εκεί που πρέπει να τις κάνουμε. Σώζεται όταν κρατάμε τον λόγο μας, ακόμη κι όταν δεν μας βλέπει κανείς. Όταν ζητάμε συγγνώμη χωρίς “αλλά”. Όταν λέμε την αλήθεια χωρίς υπεκφυγές. Όταν βάζουμε όρια με σεβασμό και όταν επιλέγουμε το σωστό, όχι το εύκολο.
Η εμπιστοσύνη χτίζεται αργά, σαν τοίχος, πέτρα-πέτρα.
Αλλά το καλό νέο είναι ότι έτσι ξαναχτίζεται: με σταθερότητα, καθαρότητα και λίγο περισσότερο θάρρος απ’ όσο έχουμε συνηθίσει.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι αν “οι άλλοι” θα αλλάξουν. Το ερώτημα πρέπει να είναι “εγώ, σήμερα, τι θα κάνω που να αξίζει να με εμπιστευτούν;”
Η παρτίδα σώζεται όταν επιλέγουμε συνέπεια αντί για εντύπωση. Αξίες και εμπιστοσύνη δεν επιστρέφουν με λόγια, επιστρέφουν με πράξεις! Και, αν είναι κάτι που πρέπει να διαφυλάξουμε σήμερα, είναι η εξίσωση “ο λόγος μου = η πράξη μου”.
Η εμπιστοσύνη είναι το πιο ακριβό νόμισμα που διαθέτουμε. Ας το ξοδεύουμε με σεβασμό και επίγνωση. Εύη Τσολάκη