Δικηγόρος, μία έννοια ίσως παρεξηγημένη.
Μία παροιμία λέει «δεν κάνουν τα ράσα τον παπά» και σίγουρα, το κοστούμι ή και η τήβεννος δεν αποτελούν τεκμήρια για εκείνον που τα φορεί ότι τιμά το Λειτούργημα του Δικηγόρου.
Επειδή η δικηγορία αποτελεί ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ, και μάλιστα από τα σημαντικότερα. Ίσως ακόμα πιο σημαντικό και από το Λειτούργημα του Δικαστή, αφού ο δικηγόρος είναι αυτός που θα επηρεάσει τον πελάτη του και θα τον καθοδηγήσει στα επόμενα βήματα του στην υπόθεσή του.
Συνήθως όλα σε μία υπόθεση ξεκινούν από τον Δικηγόρο και τελειώνουν στον Δικηγόρο, αφού αυτός δίνει τις συμβουλές και την καθοδήγηση.
Ο Δικηγόρος λοιπόν, θα πρέπει να λειτουργεί με γνώμονα τη δικαιοσύνη και την πρόκληση όσο το δυνατόν λιγότερης ταλαιπωρίας και εξόδων.
Ο Δικηγόρος πρέπει αρχικά να προσπαθήσει να μπει στη θέση του πελάτη του και βεβαίως να μην τον δει ως πελάτη αλλά ως ανθρώπινη υπόσταση. Ως ένα άνθρωπο ο οποίος τη δεδομένη στιγμή νοιώθει αδικημένος, είτε δικαίως, είτε αδίκως, είτε ακόμα και αν η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ταυτόχρονα θα πρέπει να μπει στη θέση και της άλλη πλευράς.
Ο Δικηγόρος λοιπόν, θα πρέπει να εντοπίσει όχι μόνο τα δυνατά σημεία μιας υπόθεσης αλλά και τις αδυναμίες της. Δεν θα πρέπει να χαϊδέψει τα αυτιά του πελάτη του, αλλά να του μιλήσει με ειλικρίνεια.
Ο σωστός δικηγόρος, αυτός που τιμά το Λειτούργημα που επιτελεί, ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΔΙΚΗΣΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ!
Στόχος για ένα Δικηγόρο δεν θα πρέπει να είναι να οδηγήσει μια υπόθεση σε ακρόαση προκαλώντας σε οποιαδήποτε ή και σε όλες τις πλευρές αισθήματα δυσαρέσκειας και απογοήτευσης, ούτε να οδηγήσει οποιονδήποτε στη ψυχοφθόρα διαδικασία των Δικαστηρίων. Στόχος πρέπει να είναι η διευθέτηση της υπόθεσης με τον καλύτερο και δικαιότερο τρόπο για όλες τις πλευρές, έτσι ώστε η επόμενη μέρα να βρει όλους, δικηγόρους, πελάτες και αντίδικους, να κοιτάζονται στα μάτια χωρίς να ντρέπονται και χωρίς να αποφεύγουν ο ένας τον άλλον και ακόμα καλύτερα, να βρει όλες τις πλευρές στην ίδια παρέα, να χαλαρώνουν συζητώντας περί ανέμων και υδάτων!
Εύη Τσολάκη