Κάποιες στιγμές δεν φωνάζουν… ψιθυρίζουν…
Η μνήμη συνήθως είναι εύθραυστη μα η γραφή ανεξίτηλη.
Γιατί γράφει ο άνθρωπος;
Είναι η εσωτερική ανάγκη του να μιλήσει στον χρόνο, να του πει άλλοτε «στάσου εδώ για λίγο» και άλλοτε «πάρε με πίσω».
Μια σκέψη είναι συχνά θόρυβος, μα μόλις αποτυπωθεί στο χαρτί γίνεται αθόρυβη αλλά πολύ δυνατή γιατί μένει για πάντα.
Ένα σημείωμα, ένα γράμμα, μία ευχετήρια κάρτα, μία φράση στο χαρτί, αποτελούν μικρές γέφυρες προς ανθρώπους οικείους, γνωστούς και αγνώστους και εκεί η γραφή συναντά τη συντροφικότητα και τη συναναστροφή και φανερώνει την ομορφιά του να είναι κανείς άνθρωπος.
Τι κι’ αν κρύβεται το βλέμμα, η πρόθεση όμως ποτέ! Εκείνη η σιωπηλή αποφασιστικότητα του ανθρώπου να εκφράσει τις σκέψεις και τα συναισθήματά του αποτυπώνοντάς τα στο χαρτί ή στον καμβά ή σε ένα κεραμικό σκεύος, είναι τόσο δυνατή όσο η αιωνιότητα, αφού τα γραπτά μένουν και αποτελούν ακλόνητα τεκμήρια των προθέσεών μας.
Ακόμα και όταν όλα γύρω τρέχουν, ο άνθρωπος επιλέγει να σταθεί, να προσέξει, να αφουγκραστεί, να διατυπώσει. Σα να χαρτογραφεί πέρα από την επιφάνεια, και μία σκέψη… ότι η ομορφιά δεν χρειάζεται απαραίτητα θόρυβο για να γίνει αντιληπτή, αλλά ακρίβεια, συνέπεια κυρίως. Ότι η τρυφερότητα ίσως να είναι η αρτιότερη τεχνική. Και ότι η αβρότητα δεν είναι αδυναμία, αλλά τρόπος να ακουμπάς τον κόσμο με σεβασμό.
Ίσως αυτό να είναι τελικά η πιο ήρεμη μορφή δύναμης…. Να στέκεσαι απέναντι στο φως, να δέχεσαι τη σκιά και να γράφεις τις σκέψεις και τα συναισθήματά σου, σα να μπορεί μια τέτοια μικρή κίνηση να κάνει τον κόσμο λίγο πιο Ειλικρινή και Ανθρώπινο!
Εύη Τσολάκη
#ΕιλικρινάΚαιΑνθρώπινα
#Γραφη
#Μνημη
#Στοχασμος
#Ανθρωπια
#Συναισθηματα
#Σκεψεις
#Σιωπηληδυναμη