Δυστυχώς τα προβλήματα της Λεμεσού είναι πολλά και αναμφισβήτητα γίνεται από όλους τους Δημοτικούς Συμβούλους προσπάθεια για μείωσή τους.
Ίσως όμως δεν γίνεται η σωστή προσπάθεια και δεν υπάρχει ο συντονισμός τόσο μεταξύ των ατόμων που έχουν σχέση με το Δήμο Λεμεσού είτε με την ιδιότητά τους σαν μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου, είτε σαν εργατοϋπάλληλοι, όσο και μεταξύ του Δήμου Λεμεσού και άλλων φορέων, όπως Οργανισμών Κοινής Ωφελείας και διαφόρων Υπουργείων.
Στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Λεμεσού για το 2003, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του θέματος της χορήγησης ποσού σε υπαλλήλους του Δήμου οι οποίοι ενώ εργάζονται ταυτόχρονα σπουδάζουν, ένας συνάδελφος αναφερόμενος σ’εμένα και στη συνάδελφο κα Αθηνά Κυριακίδου είπε ότι όταν πρόκειται για θέματα πολιτιστικά, εμείς οι δύο προσπαθούμε να μειώσουμε τα κονδύλια και στην περίπτωση του θέματος που συζητούσαμε τα δίναμε απλόχερα».
Από τη μέρα που εκλέγηκα και συνειδητοποίησα το σοβαρό οικονομικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο Δήμος Λεμεσού είχα εισηγηθεί ότι θα πρέπει να ιεραρχήσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Αυτό είχα αναφέρει και όταν συζητούσαμε τον προϋπολογισμό του 2004 τόσο στην Διαχειριστική Επιτροπή όσο και στο Δημοτικό Συμβούλιο.
Επίσης είχα αναφέρει ότι θα πρέπει να προσπαθήσουμε ώστε η υπηρεσία να γίνει αποδοτικότερη και στην τελευταία συνεδρίαση ανέφερα ότι ένας τρόπος είναι η χορήγηση κινήτρων και ένα κίνητρο είναι η επιβράβευση με οποιοδήποτε τρόπο οποιουδήποτε εργατοϋπαλλήλου, προσπαθεί να διευρύνει τις γνώσεις του με περαιτέρω σπουδές. Ευτυχώς την ίδια άποψη έχει και η πλειοψηφία του Δημοτικού Συμβουλίου.
Θεωρώ ότι για να λειτουργήσει σωστά ένας οργανισμός θα πρέπει να υπάρχει όραμα και διάθεση για σκληρή δουλειά και συνεργασία τόσο από αυτούς που τον διοικούν όσο και από αυτούς που εργάζονται σ’αυτόν τον οργανισμό.
Επανερχόμενη στα προβλήματα του Δήμου Λεμεσού, και προσπαθώντας να τα ιεραρχήσω, πιστεύω ότι θα πρέπει να δώσουμε βαρύτητα σ’αυτά τα οποία ταλαιπωρούν καθημερινά τους δημότες και αυτά είναι προβλήματα που έχουν σχέση με τους δρόμους, το πράσινο και την καθαριότητα.
Και οι πολιτιστικές εκδηλώσεις διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στη ζωή μας και δεν εισηγούμαι ούτε την κατάργηση ούτε την υποβάθμισή τους, όμως σήμερα το πρωί (5.1.2003) προσπαθώντας να μεταβώ στη δουλειά μου, μέσα σε απόσταση λιγότερη του ενός χιλιομέτρου το αυτοκίνητό μου έπεσε σε τέσσερις λακκούβες βάθους τουλάχιστον πενήντα εκατοστών, τις οποίες δημιούργησε η τελευταία βροχόπτωση και προσπαθώντας να αποφύγω άλλες τόσες κόντεψα να τρακάρω.
Δυστυχώς οι δρόμοι της Λεμεσού δεν είναι και οι καλύτεροι της Κύπρου, ιδιαίτερα μετά τα έργα υποδομής του Σ.Α.Λ.Α.
Να μην αναφερθώ και στα πεζοδρόμια που από τότε που εκλέγηκα σχεδόν καθημερινά λαμβάνω τηλεφωνήματα από πολλούς συνδημότες μου οι οποίοι παραπονιούνται ότι τα «ανοίγουν» διάφορες αρχές κοινής ωφελείας και κανείς δεν πάει να τα «κλείσει», ή ότι στη περιοχή τους στερούνται πεζοδρομίων (βλέπε Ζακάκι).
Το θέμα δε της καθαριότητας σε πολλές περιοχές της Λεμεσού αποτελεί βραχνά, ιδιαίτερα για περιοχές παρακείμενες σε ποταμούς όπως είναι ο Απόστολος Ανδρέας που ο ποταμός εκεί κατάντησε σκουπιδότοπος. Φυσικά γι’αυτό το πρόβλημα ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό και η ασυνειδησία των δημοτών που πετάνε όπου βρουν τα σκουπίδια τους.
Όσον αφορά το πράσινο ναι μεν γίνεται μια προσπάθεια αξιοποίησης μεγάλων χώρων πρασίνου με τη δημιουργία των «κυψελών αθλητισμού», όμως δεν παύει να υφίσταται το πρόβλημα σ’ολόκληρη τη Λεμεσό, αφού πολλοί χώροι οι οποίοι κατά τη διαδικασία διαχωρισμού οικοπέδων υποδεικνύονται σαν χώροι πρασίνου, τελικά μένουν αναξιοποίητοι και καταλήγουν και αυτοί σκουπιδότοποι. Οι χώροι δε που τελικά αξιοποιούνται συντηρούνται μόνο στην αρχή και μετά παραμελούνται και καταλήγουν όπως τους αναξιοποίητους.
Ίσως για τους χώρους πρασίνου θα έπρεπε να αφήσουμε και την ιδιωτική πρωτοβουλία να βοηθήσει, εφόσον ο Δήμος δεν έχει την οικονομική δυνατότητα. Ίσως θα μπορούσαν κάποιες εταιρείες να αναλάβουν με δικά τους έξοδα τη διαμόρφωση και συντήρηση πάρκων με την ανάλογη προβολή.
Υπάρχουν επίσης και τόσες εθελοντικές οργανώσεις που θα μπορούσαν να βοηθήσουν όπως επίσης και τα Σχολεία, θα μπορούσαν να αναλάβουν τη διαμόρφωση και συντήρηση γειτονικών τους πάρκων. Θα ήταν και αυτός ένας τρόπος δημιουργίας περιβαλλοντικής συνείδησης στα παιδιά.
Να μην ξεχνάμε όμως ότι τα πιο πάνω προβλήματα ξεκινούν από το οικονομικό. Γι’αυτό, ας μην ξενίζουν κάποιοι συνάδελφοι Δημοτικοί Σύμβουλοι όταν κάποιοι άλλοι εισηγούμαστε τη μείωση κονδυλίων από άλλους τομείς ώστε να μπορέσουμε σαν Δήμος να προσφέρουμε τα βασικά στους συνδημότες μας.