Σχεδόν καθημερινά γινόμαστε δέκτες πρώτων και άλλων ειδήσεων από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας, οι οποίες συνήθως αφορούν τη διάπραξη ποινικών αδικημάτων.
Σ’αυτές τις ειδήσεις δημοσιοποιούνται τα ονόματα ατόμων τα οποία θεωρούνται ύποπτα ή κατηγορούνται για τη διάπραξη αυτών των αδικημάτων και συνοδεύονται με χαρακτηρισμούς που έχουν σχέση με το αδίκημα που διαπράχθηκε όπως «ο δολοφόνος».
Πολλές φορές μεταδίδεται και η στιγμή της προσαγωγής των υπόπτων ή των κατηγορουμένων στο Δικαστήριο.
Πολλοί από αυτούς τους υπόπτους ή κατηγορουμένους αθωώνονται και απαλλάσσονται από το Δικαστήριο μετά από ακροαματική διαδικασία ή ακόμα και πριν κατηγορηθούν, εφόσον τελικά αποδεικνύεται από τις σχετικές έρευνες ότι δεν είχαν οποιαδήποτε ανάμειξη.
Σκέφτηκε ποτέ κανείς ότι η ανακοίνωση των ονομάτων υπόπτων ή κατηγορουμένων και η μετάδοση εικόνων από τη σύλληψη ή την προσαγωγή τους στο Δικαστήριο έχει δυσμενείς συνέπειες τόσο στους ιδίους όσο και στα μέλη των οικογενειών τους;
Περαιτέρω, σκέφτηκε ποτέ κανείς ότι η εμφάνιση τηλεοπτικών καναλιών και δημοσιογράφων στο χώρο του Δικαστηρίου, έστω και στην είσοδο, κατά την προσαγωγή των υπόπτων και των κατηγορουμένων, ίσως να προκαλεί περισσότερο τους συγγενείς των θυμάτων που μπορεί να βρίσκονται εκεί, και να εκφράζονται με περισσότερο μένος κατά αυτών των ατόμων;
Σίγουρα εδώ έχουμε να ζυγίσουμε μεταξύ του δικαιώματος του κοινού για πλήρη ενημέρωση και του δικαιώματος για προστασία των υπόπτων και των κατηγορουμένων.
Στην Ελλάδα η Νομοθεσία προβλέπει ότι μόνον κατόπιν αδείας του ιδίου του υπόπτου και του κατηγορουμένου μπορεί να προβληθεί οποιαδήποτε σκηνή της προσαγωγής του σ’οποιαδήποτε Εισαγγελική, Δικαστική ή άλλη Αρχή.
Περαιτέρω, προβλέπει ότι με τον ίδιο τρόπο που δημοσιεύεται η είδηση της σύλληψης ή της προσαγωγής κάποιου ατόμου που θεωρείται ύποπτο ή κατηγορείται για τη διάπραξη αδικήματος, ενώπιον οποιασδήποτε Αρχής, θα πρέπει να δημοσιεύεται και η τυχόν απαλλαγή και αθώωσή του ώστε να αποκαθίσταται πλήρως το όνομά του.
Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν βλέπουμε πολύ συχνά να συμβαίνει στην Κύπρο.
Δεν είναι λίγες οι φορές που ενώ γίνεται ολόκληρος σάλος από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας για τη διάπραξη αδικημάτων και ανακοινώνονται ονόματα υπόπτων και κατηγορουμένων και ενώ μπορεί να ασχολούνται για αρκετές μέρες με το θέμα, τελικά μένουμε με την απορία τι απέγινε, αν αθωώθηκαν ή αν καταδικάστηκαν τα άτομα που θεωρούνταν υπεύθυνα για την διάπραξη αυτών των αδικημάτων.
Πολύ πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί γνωστή υπόθεση ενώπιον του Κακουργιοδικείου με την οποία τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και επικοινωνίας είχαν ασχοληθεί τόσο, που η Νομική Υπηρεσία αναγκάστηκε να εκδώσει ανακοίνωση στην οποία ανέφερε μεταξύ άλλων και τα πιο κάτω:
«…χωρίς να παραβλάπτεται και το δικαίωμα του κοινού για πληροφόρηση, πρέπει να παύσει οποιαδήποτε αναφορά από τα Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας στην υπόθεση, με τρόπο που ενδέχεται να επηρεάζει την απονομή της δικαιοσύνης, και ιδιαίτερα προκαλώντας την πίστη για ενοχή των δύο υπόπτων αναφορικά με τα όποια αδικήματα τελούν υπό διερεύνηση…».
Το σημαντικότερο είναι να μην ξεχνάμε ότι όλοι είμαστε αθώοι μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου και περαιτέρω, να λαμβάνονται όλα τα δυνατά και απαραίτητα μέτρα για αποκατάσταση των ονομάτων των ατόμων τα οποία θεωρήθηκαν ύποπτα ή κατηγορήθηκαν και το γεγονός αυτό δημοσιοποιήθηκε.
Ίσως θα έπρεπε όλοι οι αρμόδιοι να δουν με μεγαλύτερη ευαισθησία το θέμα αυτό για την επίτευξη του πιο πάνω σκοπού.