Στις 4 Φεβρουαρίου του 1973, οι φοιτητές της Αθήνας πραγματοποίησαν συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο ενάντια στον Νόμο 1347 που προέβλεπε την υποχρεωτική στράτευση όσων ανέπτυσσαν συνδικαλιστική δράση κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Εκείνη τη μέρα είχε παρέμβει η Αστυνομία η οποία παραβίασε το πανεπιστημιακό άσυλο και προχώρησε στη σύλληψη φοιτητών και την παραπομπή τους σε δίκη με την κατηγορία της περιύβρισης αρχής.
Ακολούθησε η κατάληψη του κτιρίου της Νομικής στις 21 Φεβρουαρίου από φοιτητές, εξέγερση η οποία και πάλι κατεστάλη με
την παρέμβαση της Αστυνομίας.
Στις 14 Νοεμβρίου οι φοιτητές συγκεντρώθηκαν από το πρωί στο προαύλιο του Πολυτεχνείου και απείχαν από τα μαθήματά τους με αίτημα τη διεξαγωγή των εκλογών των φοιτητικών συλλόγων τον Δεκέμβριο του 1973 αντί στα τέλη του 1974 όπως είχε ανακοινώσει το καθεστώς της χούντας.
Τους φοιτητές του Πολυτεχνείου ακολούθησαν οι φοιτητές και άλλων Πανεπιστημιακών Σχολών. Οι δε φοιτητές της Νομικής προχώρησαν στην έκδοση ψηφίσματος, με το οποίο ζητούσαν την ανάκληση των αποφάσεων της χούντας για τη διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών, εκδημοκρατισμό των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, αύξηση των δαπανών για την παιδεία στο 20% του προϋπολογισμού και ανάκληση του Νόμου 1347 για την αναγκαστική στράτευση των φοιτητών.
Αυτή τη φορά η Αστυνομία δεν κατάφερε να καταστείλει τη δράση των φοιτητών οι οποίοι ώρα με την ώρα αυξάνονταν στο Πολυτεχνείο μέχρι το απόγευμα που οι φοιτητές προχώρησαν στην κατάληψή του και ξεκίνησαν να οργανώνουν την εξέγερσή τους. Εκλέγηκε η Συντονιστική Επιτροπή και δημιουργήθηκαν Επιτροπές και σε άλλες Πανεπιστημιακές Σχολές.
Αποκορύφωμα της οργάνωσης ήταν η λειτουργία ραδιοφωνικού σταθμού, με εκφωνητές τη Μαρία Δαμανάκη και τον Δημήτρη Παπαχρήστου.
Οι φοιτητές είχαν οργανωθεί σε τέτοιο βαθμό που κατάφεραν όλο το εικοσιτετράωρο να ενημερώνουν τον κόσμο για τις κινήσεις τους.
Το δικτατορικό καθεστώς στην προσπάθειά του να καταστείλει την εξέγερση είχε επιστρατεύσει μυστικούς πράκτορες και ακροβολιστές.
Παρόλες τις προσπάθειές της, η Αστυνομία δεν κατάφερνα να εισέλθει στο Πολυτεχνείο και έτσι ο δικτάτορας Παπαδόπουλος, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το στρατό. Έτσι, τρία άρματα μάχης κατέβηκαν από το Γουδί προς το Πολυτεχνείο, τα δύο απέκλεισαν τις πλαϊνές πύλες του ιδρύματος και το τρίτο στάθμευσε απέναντι από την κεντρική πύλη. Το αίτημα της Συντονιστικής Επιτροπής των φοιτητών για διαπραγματεύσεις απορρίφθηκε.
Και φθάνουμε στις 3 η ώρα τα ξημερώματα της 17ης Νοεμβρίου όταν το άρμα που βρισκόταν απέναντι από την κεντρική πύλη εισέβαλε εντός του κτιρίου, ανοίγοντας τον δρόμο και στην Αστυνομία να εισβάλει με δραματικές και τραγικές συνέπειες.
Ο δικτάτορας Παπαδόπουλος κήρυξε στρατιωτικό νόμο, αλλά στις 25 Νοεμβρίου ανατράπηκε με πραξικόπημα. Πρόεδρος ορίστηκε ο αντιστράτηγος Φαίδων Γκιζίκης και πρωθυπουργός της νέας κυβέρνησης ο Αδαμάντιος Ανδρουτσόπουλος.
Τα νήματα όμως κινούσε ο διοικητής της Στρατιωτικής Αστυνομίας, ταξίαρχος Δημήτριος Ιωαννίδης, ο οποίος επέβαλλε ένα καθεστώς σκληρότερο από εκείνο του Παπαδόπουλου.
Η δικτατορία κατέρρευσε στις 23 Ιουλίου του 1974.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου σήμανε την πτώση της χούντας των συνταγματαρχών και την εδραίωση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα, όμως δυστυχώς στην Κύπρο τα πράγματα πήραν πολύ διαφορετική τροπή, αφού το προδοτικό πραξικόπημα οδήγησε στην Τουρκική εισβολή και την παράνομη κατοχή του 37% των εδαφών μας.
Και ενώ προσπαθούμε να βρούμε λύση στο Κυπριακό, η Τουρκική αδιαλλαξία στέκει εμπόδιο και δείχνει τα δόντια της με απαράδεχτες πράξεις όπως είναι η ανακήρυξη του παράνομου καθεστώτος των κατεχομένων.
Πως μπορούμε να μιλούμε για Ευρωπαϊκή λύση όταν μέσα στην Κύπρο, σε ένα Ευρωπαϊκό κράτος, λειτουργεί παράνομα ένα άλλο κράτος?
Πως μπορούμε να μιλούμε για καλή θέληση όταν ενώ το τοίχος του Βερολίνου έπεσε πριν από 20 χρόνια, στην Κύπρο εξακολουθεί να υπάρχει η διαχωριστική γραμμή του αίσχους?
Δυστυχώς τα χρόνια περνούν και όσο περνούν τα πράγματα γίνονται όλο και πιο δύσκολα και εδώ πρέπει να επιστρατεύουμε, οι παλαιότεροι τη μνήμη μας και οι νεότεροι την διάθεσή μας να μάθουμε από τους παλαιότερους τα πραγματικά γεγονότα που οδήγησαν στην σημερινή κατάσταση της πατρίδας μας.
Έχουμε χρέος απέναντι στους ήρωές μας να μην ξεχνούμε και να αγωνιζόμαστε για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας.
Έχουμε χρέος στις μελλοντικές γενιές να τους αφήσουμε ένα κράτος ενιαίο και να διαφυλάξουμε την ασφάλειά τους με λύση δίκαιη, βιώσιμη και λειτουργική.